Historia

Malerzów leży 21 km na północ od Oleśnicy nad rzeką Kamintke (nazywane Schätzke) za granicą okręgu Trzebnickiego. Droga prowadząca z Juliusburga (Dobroszyce), prowadząca przez Malerzów do Frauenwaldau (Bukowice), Krs. Trebnitz (Okręgu trzebnickiego), została zabudowana tylko do granicy powiatu. Malerzów należał do kategorii wsi dworskich, w których do czasów reform Stein-Hardenberg w XIX wieku nie było rolników, tylko ogrodnicy. Pierwsza udokumentowana informacja o Malerzowie pochodzi z lat 1602-1604, kiedy to na zlecenie księcia Karola II von Münster-Oels odbudowano kościół we wsi. Do 1676 roku kościół ten był jedynym Kościołem filialnym kościoła w Grossgraben (Grabowno Wielkie). Miejscowości Buchenwalde (Bartków), Buchenwerder (Bukowinka), Weissensee, Frauenwaldau (Bukowice) i Kuhbrück (Kubryk) należały do ​​późniejszej niezależnej parafii. Ostatnie dwa miejsca znajdowały się w dzielnicy Trebnitz (Trzebnica). W latach 1920/21 kościół został gruntownie odnowiony i wyremontowany pod patronatem księżnej Cecilii. Ostatnim pastorem ewangelickim w Malerzowie był Lie. Martin Peisker. Na początku 1945 roku kościół protestancki w Malerzowie został spalony przez żołnierzy rosyjskich. Szkoła powstała w Malerzowie w latach 1668-1683. Ostatni dom szkolny zbudowano w 1847 r. Znajdował się w nim pokój lekcyjny i mieszkanie nauczyciela. Nauczyciel i kantor w Malerzowie nazywał się Erich Engel. Opiekował się także biblioteką szkolną. Odkąd został powołany do Wehrmacht w 1941 roku, głównym nauczycielem był Paul Fulde, nauczyciel z Buchenwerder (Bukowinka). Od 1943 roku szkoły w Malerzowie i Buchenwerder zostały połączone i prowadzone przez samego nauczyciela Fulde. W Malerzowie istniało również przedszkole gminne. Malerzów stał się częścią powiatu administracyjno-cywilnego Grossgraben (Grabowno Wielkie). Według spisu z 17 maja 1939 r. Wieś liczyła 360 mieszkańców. Całkowita powierzchnia wynosiła 405 hektarów. Większość należała do majątku leśnego księcia koronnego. W Malerzowie znajdowało się leśnictwo, 31 gospodarstw, 2 tartaki i firma budowlana. Na Olcie działało kilku cieśli, murarzy i stolarni. Byli też monterzy, elektrycy, malarze, szewcy, krawcy, fryzjerzy. We wsi były 2 domy gościnne (Doktor i Nitschke), rzeźnik, piekarnia, 1 sklep wielobranżowy i warsztat mechaniczny z warsztatem naprawczym. Ostatnim niemieckim burmistrzem Malerzowa był Bruno Klose. Pieczęć wspólnoty przedstawiała lipę.